به نظر من اصلا اینجوری که گفتین بد نبود تازه فکر کنم برای آلبوم اول خوب بود من واقعا از پنج تا از ترک ها خیلی لذت بردم
|
||||
| مهدی کاشیان | باید برم |
|
پیش نقد: مهدی کاشیان آلبوم خود را در شرایط نه چندان مساعد مارکت موسیقی عرضه کرد و پخش نا مناسب آن هم دلیل دیگری بر فراموش شدن زود هنگام این اثر بود. این آلبوم که به صاحب امتیازی آوای نکیسا بود، به دلیل مشکلات این شرکت، نام آوای نکیسا را روی اینسرت خود ندارد. اینسرت: طرح و شکل اینسرت مانند کارهای معمول آوای نکیسا است. روی جلد عکسی بزرگ از چهره خواننده است. نام خواننده و اثر در کنار عکس رنگی در زمینه سیاه نوشته شده است. طرح روی جلد بیشتر مثل فیلم ها است تا آلبوم موسیقی! عکسی مانند بروس ویلیس! خواننده که کله خود را از ته تراشیده است، عکس دیگری از خود را در پشت اینسرت چاپ کرده است. در دو صفحه داخلی، اطلاعات تراک ها و نوازندگان و عکسی سیاه و سفید از آهنگساز مجموعه چاپ شده است. اطلاعات آلبوم: آلبوم 32 دقیقه ای باید برم، دارای 9 تراک است. ترانه هایی از امیر مسعود میر دامادی، مهدیه عرب، مهشاد عرب، مروارید کاشیان، مسعود هوشمند، داریوش شهریاری و علی بحرینی است. آهنگ های این مجموعه از پیام هوشمند و مهدی کاشیان است. همه تنظیم های تراک ها از پیام هوشمند است به غیر از یک تراک (تو چه جوری روت می شه ) که علی ضیا آبادی انجام داده است. در این آلبوم دیجیتالی فقط گیتار به عنوان ساز واقعی حضور دارد. اطلاعات قطعات: تراک های از دست تو، تو که می دونی، بی تو میمیرم، بعد تو، باید برم، زودتر برو، اشکی برام نمونده، تو چه جوری روت می شه، آبرو ، 9 تراک این آلبوم هستند. با نگاهی به نام های قطعات، می توان دید که از 9 تراک، 5 قطعه از کلمه تو در نام آنها استفاده شده است! و در 3 قطعه فعل رفتن به نوعی صرف شده است! موسیقی های اکثر قطعات تکنو مانند با ریتم نسبتا تند است. بعضا ملودی های آشنا هم در آلبوم شنیده می شود. به دلیل اینکه از عرضه این مجموعه زمان زیادی گذشته و تقریبا از مارکت هم خارج شده است، بحث زیادی روی قطعات نمی کنم. دیدگاه کلی: آلبوم باید برم، در بازار موسیقی ایران، کار خاص یا قابل توجهی به حساب نمی آید. شاید بتوان زمان را عامل عدم موفقیت آن دانست. به دلیل مشکلات شرکت صاحب امتیاز، عرضه آن مشکلات زیادی داشت. صدای خواننده این اثر در بین صداهایی که این روزها می شنویم در حد متوسط است و صدای بدی نیست. اجراهای مهدی کاشیان هم در حد قابل قبولی با توجه به سطح آلبوم است. ملودی های آن کارهای معمولی هستند و یکی دو ملودی زیبا هم تلقین شده از کارهای دیگر است. تنظیم های آلبوم صرفا دیجیتالی است. کارهای 6 و 8 تنظیم های خیلی بد و نا مناسبی دارند. شاید بتوان نقطه قوت آن را ترانه ها دانست. چند ترانه از آن کارهای قوی و خوبی هستند. در مجموع، این آلبوم در زمره کارهای متوسط بازار موسیقی، کاری معمولی است. پیوستگی قطعات و مشابه بودن فضا ها ( جدای از نزدیک بودن سبک کلی آلبوم ) باعث می شود که شنونده خیلی زود از آلبوم خسته شود. در واقع پس از دو سه قطعه، می تواند تا آخر مجموعه را در ذهن خود مجسم کند. آلبوم های موسیقی را تا جایی که می توانید به صورت اورجینال تهیه کنید و از کپی و دانلود بپرهیزید.
نظر ها (3)
Powered by !JoomlaComment 4.0 beta2
|
