khili ahangash ba mani o lezatbakhshe to kalame kalamash roh vojod dareh
|
||||
| هادی پاکزاد | سرزمین وحشت |
|
هادی پاکزاد از نخستین خوانندگان سبک آلترناتیو راک در ایران می باشد. در عین حال ریشه های فلسفه و عرفان نیز در برخی از کارهای وی به شدت مشهود است. اولین آلبوم او "سرزمین وحشت" چندین سال پیش منتشر شده است. با این حال ، هنوز نقد کاملی از این آلبوم در هیچ تارنمایی وجود ندارد.
قطعه دوم - در یاد : این قطعه نیز همچنان فضای بهت آور و غمگین قطعه قبلی را یاد آوری می کند. اما صدای گیتار الکتریک و ریتم تندتر و کوبنده تر آن موجب شده است تا کمی متفاوت تر به نظر برسد. این قطعه همچنین دارای ویدیو می باشد. آهنگسازی و تنظیم این قطعه بسیار مناسب می باشد. با این حال به نظر می رسد برخی بخش ها خارج خوانده می شود. همین خارج خواندن ها مورد توجه طرفداران هادی پاکزاد است و باعث می شود تا آلبوم "سرزمین وحشت" به عنوان اولین انتخاب طرفدارانش قرار گیرد. قطعه سوم - مرا میبینی : تلفیق سازهای سنتی و موسیقی غربی از سال ها پیش در ایران رواج داشته است. در این قطعه نیز به همین روال است و صدای سازهای سنتی ایرانی در کنار سازهای غربی همچون گیتار و کیبورد شنیده می شود. شعر این قطعه به سبک اشعار کلاسیک ایرانی سروده شده است. شعر این قطعه نیز مانند اکثر قطعات این البوم عاشقانه و ملایم است. در وصف یار و بسیار غمگین. قطعه چهارم - من : این قطعه که نام آن "من" می باشد ، شاید اصلی ترین قطعه آلبوم سرزمین وحشت باشد. این قطعه به سبک ترانه های حماسی سروده شده است. نوع موسیقی نیز بیشتر بر پایه همان سبک های حماسی می باشد. همانطور که خواندید هادی پاکزاد در قطعه قبل از خوبی های یار صحبت می کند و ویژگی های او را وصف می کند. اما در این قطعه عشقش را نفرین می کند. ریتم آهنگ تندتر است. فالش خوانی ها بسیار کمتر شده و تحریرهایی که از توانایی های صدای هادی پاکزاد است. این موسیقی همچنین عرفانی است. قطعه پنجم - آشفته : آهنگی بسیار کوبنده و زیبا از هادی پاکزاد. اصلی ترین بخش ترانه این قطعه : "چون نقش زدن بر تن سایه ، بر انچه گذشت لعن و کنایه ، بر باد اگر رفتم و رفتیم ، مغرور بمان و بی گلایه، آن لحظه دلم...." می باشد. ترانه این قطعه یکی از تاثیر گذارترین قطعات آلبوم "سرزمین وحشت" می باشد. طرز خواندن ، نوع موسیقی و قدرت شعر از عوامل این تاثیر به شمار می آیند. قطعه ششم - دقیقه ها : شاید شادترین قطعه آلبوم "سرزمین وحشت" یا "بهار" همین آهنگ دقیقه ها باشد. دوباره از عشق سخن گفتن. متاسفانه در این آلبوم صدای هادی پاکزاد هنوز آنقدر پخته و آماده نیست و به جز یکی دو آهنگ آن همچون قطعه آشفته در سایر قطعات زیاد خوب از آب در نیامده است. اما این ضعف ها بوسیله ی موسیقی خوب برطرف شده است. قطعه شاد دقیقه ها آنقدرها هم شاد نیست. چون بغض همچنان در صدای هادی وجود دارد و کمی ریتم شادتر به همان موسیقی ملایم قبلی داده اند. قطعه هفتم - گل پرپر : باز هم بازگشت به همان فضای قطعات اولیه ی آلبوم با این تفاوت که ادویه اش را بیشتر کرده اند و صدای ادوات موسیقی راک بیشتر به گوش شما می خورد. از انجایی که معمولا آلبوم های هادی پاکزاد بصورت concept album هستند ، این قطعه نیز با موضوع کلی آلبوم هماهنگی دارد. وی در ترانه این آهنگ باز هم به "شهر وحشت" اشاره می کند. معمولا ترانه های کارهای هادی نیز در بسیاری موارد مفهوم گرا هستند و باید دید منظور وی از این همه تکرار چه بوده است. شنونده پس از شش آهنگ ، با شنیدن این آهنگ شاید به گریه بیفتد.
قطعه هشتم - صفحه آخر : همانطور که گفتم البوم های هادی پاکزاد معمولا بصورت concept album هستند و موضوع ترانه های آلبوم به هم مربوط است. آخرین قطعه از البوم هشت قطعه ای ، که شاید بتوان آن را غمگین ترین آلبوم هادی پاکزاد دانست. این قطعه در واقع همان ریمیکس است که در بسیاری از آلبوم های موسیقی می شنوید. با این تفاوت که پاکزاد مطلعی از هر ترانه این آلبوم را می خواند و جوابش را نیز می دهد. این ترکیب ترانه به قدری زیبا انجام شده است که شاید هرگز متوجه نشوید که قبلا تمام این کلمات را در قطعات قبلی شنیده اید. موسیقی ملایم و فضای غمگین. همه چیز در کارهای هادی پاکزاد استثنایی است. |
