|
||||
| صفیر عرش | کویر درون |
|
کویر درون آلبوم با 8 قطعه در سبک متال است که حدود 3 سال پیش توسط شرکت فرهنگی و هنری آوای باربد از گروهی به نام "صفیر عرش" به بازار عرضه شد. این آلبوم مدت های زیاد انتظار مجوز را می کشید اما هیچگاه موفق به دریافت مجوز نشد. در آخر نیز تقریبا همزمان با آلبوم های "ترنج" محسن نامجو ، سوگواران خموش بدون هیچگونه جوازی بصورت کاملا رسمی از جانب شرکت آوای باربد منتشر شد. البته شرکت آوای باربد به دلیل انتشار اثار نام برده شده در بالا و آلبوم کویر درون یک دوره عدم فعالیت و لغو مجوز فعالیت را نیز تجربه کرد!
قطعه اول - معرفت : قطعه اول آلبوم کویر درون با مطلع مشهور "بیگاه شد بیگاه شد..." که پیش از این توسط گروه زی با زی و پس از این توسط موزیسین های دیگر هم اجرا شده بود و است. اما هیچ یک به زیبایی اجرای صفیر عرش نبوده است. میکس و تنظیم این قطعه بسیار عالی انجام شده است. صدای گیتار الکتریک و تنظیم صدای درامز بسیار دقیق و به جا انجام شده است. و در کنار همه این ها صدای فرزاد حیدری است که تاثیر را در شنونده دو چندان می کند. قطعه دوم – اسرار وصل : قطعه ای که با ریتم تندی آغاز می شود. سرعت نواخت درامز بسیار بالاست. ژوبین محمودی درامر این گروه واقعا باید در این زمینه حرفه ای باشد زیرا انجام چنین عملی بسیار سخت است و محمودی به خوبی از پس آن بر آمده است. در میان قطعه موزیک ریتم آرام تری می گیرد و خواننده شروع به دکلمه کردن (البته نه آن دکلمه ای که فکرش را می کنید) می کند. پس از این بخش صدای گیتار الکتریک شنیده می شود و اوج می گیرد. بی شک چیدمان سازها بسیار دقیق انجام شده است. کیفیت ضبط بسیار بالاست. چیزی که آلبوم های موسیقی ایرانی معمولا دچار ضعف می کند ضبط بد صداست. چنان که مشاهده می کنید آلبوم های فرمان فتحعلیان با وجود بار بالای معنایی و سطح بالای موسیقی و تنوع سازها کیفیت ضبط پایینی دارد و صدای خواننده مفهوم نیست. قطعه چهارم – طلوع عشق : قطعه ای با شروعی نسبتا ملایم و اجرایی متفاوت از انواع مختلف سازها که پس از آن خواننده شروع به خواندن می کند و نوع خواندن با قطعه قبلی متفاوت است. پس از یک میان بخش ، صدای خواننده به اوج می رسد. در اواخر قطعه ناگهان موسیقی قطع می شود و پس از یک مکث کوتاه موسیقی با ریتم جدیدی ادامه پیدا می کند. نکته جالب اینجاست که صدای حیدری بسیاری هنرمندانه با موسیقی وفق داده شده است. صدای انعطاف پذیر او که با هر نوع سبک از خواندن تغییر می کند. قطعه پنجم – کویر درون : این قطعه را می توان اصلی ترین قطعه آلبوم دانست. نه تنها از آن جهت که همنام با آلبوم است زیرا ممکن است اعضای گروه پس از ساخت قطعات نام یکی از قطعات را برروی آلبوم گذاشته باشند. بلکه در این قطعه واثقی سعی کرده است تا با نادیده گرفتن صدای فرزاد حیدری ، کار خود را به نمایش بگذارد. اینکه فقط صدای قدرتمند حیدری نیست که آلبوم را بالا می کشاند بلکه موسیقی و تنظیم آن نیز هست. این قطعه را می توان جدا کننده بخش اول آلبوم از بخش دوم آن دانست. زیرا پس از این قطعه فضای کلی کار تقریبا تغییر خواهد کرد. ریتم قطعه ملایم است اما با استفاده از افکت های موسیقی و گیتار الکتریک سعی شده تا خشن و ترسناک نمایان شود. با این حال زمان این قطعه بسیار کوتاه است. قطعه ششم – یاد او در دل : قطعه که با سر و صدای حیوانات و پرندگان و پس از آن صدای ملایم گیتار اغاز می شود. متفاوت با فضای کل آلبوم و خواننده بسیار آرام و رلکس شروع به خواندن می کند و شنونده را حیرت زده می کند. زیرا پس از چند ثانیه صدای خواننده به اوج می رسد و باز هم قدرت صدای حیدری است که به نمایش گذاشته می شود. باز هم صدای طبیت به گوش می رسد و موسیقی که با صدای خواننده به اوج رسیده بود ملایم می شود و تکرار همان بخش اول البته با ترانه جدید. قطعه ای تلفیقی از موسیقی پاپ ملایم و هوی متال. بی شک درامز بسیار درست نواخته شده و صدا گذاری و تنظیم نیز طبق روال گذشته درست انجام شده است. قطعه هفتم – اشراق : این قطعه با ریتم تقریبا ملایمی آغاز می گردد. همزمان استفاده از افکت های رایانه ای نیز مشهود است. و صدای ضربه های درامز و نواخت گیتار نیز به گوش می رسد. همگی بصورت هماهنگ و منظم و نه بصورت به هم ریخته و نامفهوم. همانطور که ذکر شد ، قطعاتی که پس از کویر درون قرار گرفته اند ، متفاوت با فضای قطعات قبل از آن است. در میان قطعه زمانی که موسیقی اوج گرفته ، حیدری شروع به خواندن می کند. همان صدای زخمی. صدای حیدری توانایی های منحصر به فرد خود را دارد و هم در بخش پایین خواندن و هم در بخش صداهای بالا قابل استفاده است. چیزی که اکثر خوانندگان متال شاید با آن دسته و پنجه نرم می کنند و آن این است که صدایشان توانایی کم و زیاد شدن و تطابق با موسیقی را ندارد. و صدایشان به نوعی مونوتون محسوب می شود که خوشبختانه صدای پرقدرت فرزاد حیدری بسیار مناسب این کار است و تقریبا هیچ نقصی ندارد. بخش اعظم این قطعه برروی موسیقی آن تمرکز می کند. کوتاه ترین شعر را در میان اشعار قطعات این قطعه (با حدود 4 بیت) دارد به همین جهت تمرکز بر موسیقی بوده است. در اواخر کار ، با شنیدن "هو ، هو ، هو" یاد رقص سماع و ضمیر اشعار حضرت مولانا می افتیم که بسیار نکته مهمی است. قطعه هشتم – شیدا و شوریده : آخرین قطعه از مجموعه 8 قطعه ای کویر درون با تمی شبیه به کارهای مایکل جکسن آغاز می شود ، اما این تنها یک شباهت است و هیچ ربطی به آثار جکسون ندارد. تلفیق چند ساز و افکت های کامپیوتری که ناگهان قطع شده و شنونده را به شگفتی وا می دارد تا صدای انواع گیتار از جمله الکتریک را بشنود. محمودی با درامز همراهی می کند و گیتار به خوبی نواخته می شود. تندترین قطعه آلبوم کویر درون. حیدری با ریتم ترانه می خواند و به هیچ وجه کم نمی اورد. این تند خواندن آزرده کننده نیست به گونه ای است که شما متوجه کلام او می شوید. گیتاری که بصورت حرفه ای نواخته می شود و درامزی که با ریتم تند آن را همراهی می کند. در اوسط کار ، ریتم و فضا عوض می شود و تمرکز کار بازهم بر موسیقی می رود. برخلاف قطعه قبل که کوتاه ترین شعر را در میان قطعات داشت ، این قطعه نیز طولانی ترین شعر را در میان سایر قطعات دارد. سپس درامز قطع می شود و از شدت ریتم کاسته شده و ملایم می شود. تنظیم مقوله ای است که واثقی خیلی برروی آن اهمیت نشان داده است در غیر این صورت ، این آلبوم با تمام قدرتمند بودن صدای حیدری به هیچ جا نمی رسید. بخش میانی یعنی قبل از این که خواننده دوباره بخواند بارها تغییر فضا می دهد و انوع مختلف سبک های ملایم و تند به کمک کیبورد ، گیتار و درامز اجرا می شود. یکی از بهترین موسیقی هایی که در سبک متال خواهید شنید. فضای پایانی باز هم به رقص های سماع و دراویش نزدیک می شود. به نوعی تلفیق در همه زمینه ها در این قطعه رخ داده است. بخش پایانی کار تا آخر قطعه بسیار ملایم کار شده و موسیقی با صداهای رایج در شبانگاه از جمله جیرجیرک و فضا سازی شبی ترسناک پایان می یابد. در کل کویر درون اثری نیست که به راحتی بتوان از کنار آن گذشت. هرچند این نقد مطمئنا نمی تواند حق مطلب را ادا کند اما بخشی از حالات و روحیات نویسنده در هنگام گوش فرا دادن به این آلبوم تقریبا حرفه ای است. پیشنهاد می کنم حتما این آلبوم را تهیه و گوش کنید. |
يك نقد آلبوم راك بايد بسيار جامع باشد و از طرفي فني. اين چيزي كه بالا نوشته شد هر كسي درك مي كند اما:
1. نوازندگي درامز در اين آلبوم بسيار ضعيف بود. استفاده بسيار بيجا از تام ها و زدن ريتم هاي الكي. در بعضي از مواقع انگار bridge هايي كه به كار مي رفت درامز محور بود تا موسيقي محور.
2. خوانندگي آقاي حيدري هم آن چنان قوي نبود. فرود ها و صعود هاي الكي كار را بسيار ضعيف كرد.
3. چيزي كه شما اشاره نكرديد و از نظر من دانش شما كفاف نقد و فهم آن را نداشت نوازندگي آقاي واثقي بود كه كامل كار در وهم وارد مي كرد. نوازندگي گيتار الكتريك فوق العاده بود از جمله در تراك 2 و 7.
4. شما اصلاً به سبك كار توجه نكرده ايد. موسيقي هوي متال و راك مثل موسيقي پاپ نيست كه يك ژانر باشد. اين آلبوم هر تراكش يك سبك يا حتي چندين سبك داشت: 1. هوي متال 2. هوي متال 3. دوم/دث متال 4. دوم/هوي متال 5. دوم متال 6. اسلو متال و فولك متال 7. دوم/ دث متال 8. هوي/ترش متال